افزایش فقر و بیکاری در کابل، کودکان زیادی را ناگزیر ساخته است تا برای کمک به خانوادههایشان به کارهای خیابانی روی بیاورند. این کودکان به جای بازی و آموزش، بار تأمین نفقه را بر دوش دارند و میگویند تنگدستی کودکیشان را گرفته است. شمس الله یکی از همین کودکان است؛ او که باید سرگرم آموزش میبود، اکنون در تلاش است تا بخشی از هزینههای خانواده ۱۲ نفرهاش را تأمین کند. او میگوید: «پدرم بیمار است و کار ندارد. عاید من هم کافی نیست. دوست داشتم مکتب بروم، اما حالا مجبورم کار کنم.» بلال، کودک دیگری است که از ساعت ۸ صبح تا ۶ عصر در یک دکان کار میکند و روزانه ۱۵۰ افغانی مزد میگیرد. او میگوید: «در خانه ما ده نفر زندهگی میکنند. این پول کافی نیست و از مکتب باز ماندیم.» صدف نیز به دلیل مشکلات اقتصادی از آموزش باز مانده است. او میگوید: «فیس مکتب را نداشتیم و حالا کار میکنم تا به خانواده کمک کنم.» صمد هم میگوید با وجود کار خودش و پدرش، هزینههای خانواده تأمین نمیشود و هر ماه با مشکل روبهرو هستند. در همین حال، عبدالمتین حکیمی، فعال حقوق کودک، میگوید کودکان در افغانستان از حقوق اساسی خود محروماند و بسیاری به جای آموزش، درگیر تأمین نیازهای خانوادهها هستند. او تأکید میکند طالبان مسئول حمایت از کودکان و بهبود وضعیت اقتصادی آنان هستند. در عین حال، گزارشهایی از برخورد با کودکان کار و بازداشت برخی از آنان نیز منتشر شده که نگرانیها را افزایش داده است.
