نشست اخیر شورای امنیت سازمان ملل نشان داد که ایران در موقعیتی تنهایی قرار دارد. در این نشست، قطعنامهای علیه عملکرد ایران تصویب شد، اما کشورهایی که بر ایران حمله کرده بودند، مورد محکومیت قرار نگرفتند. پیشنویس قطعنامه از سوی بحرین ارائه شد و تصویب شد، در حالی که پیشنهاد روسیه برای برقراری آتشبس رد شد. حتی چین و روسیه هم به قطعنامه بحرین رأی ممتنع دادند و نشان دادند که ایران در این لحظات حساس از حمایت دوستانش بیبهره است. دلایل تنهایی ایران ۱. ستیز با نظم بینالمللی غربی ایران خود را بازیگری «ضدسیستم» میداند و با رهبری کنونی جهان، به ویژه امریکا، مخالفت دارد. این رویکرد باعث شده که تلاشهای ایران برای همکاری با سیستم جهانی محدود و پرهزینه باشد. حتی دوستان استراتیژیک ایران، یعنی روسیه و چین، حاضر به حمایت کامل از مواضع ضدسیستم آن نیستند. ۲. دشمنی ایدئولوژیک با اسرائیل رویکرد جمهوری اسلامی در پی نابودی اسرائیل، نه تنها باعث ایجاد دشمنی با کشورهای عربی شده، بلکه راه بازسازی روابط با جهان غرب را مسدود کرده است. دشمنی با اسرائیل مانع از عادیسازی روابط ایران با کشورهای دیگر شده و حتی متحدانش را نیز از حمایت کامل بازمیدارد. ۳. نبود دوستان باوفا در شرق و غرب ایران در مواجهه با حملات نظامی، شاهد عدم حمایت بینالمللی است؛ چرا که اکثر کشورها به دلیل فشار و نفوذ امریکا از محکوم کردن حملات اجتناب میکنند. روسیه و چین نیز تنها زمانی مداخله میکنند که به نفع خودشان باشد و حاضر نیستند اجماع جهانی علیه ایران را بشکنند. پیامدها و مسیر پیش رو ایران به دلیل انقلابیگری افراطی، دشمنتراشی کور و ستیز دایمی با نظم بینالمللی، از روابط نرمال با جهان محروم مانده است. قدرت واقعی امروز، نه صرفاً در موشک و پهپاد، بلکه در توان اجماعسازی، دیپلماسی، تولید ثروت و نفوذ در نهادهای بینالمللی است. ایران بدون بهرهمندی از این مزایا، همچنان در انزوا باقی خواهد ماند. راه عبور از تنهایی، تبدیل ایران به بازیگری نرمال است؛ بازیگری که با دنیا در صلح باشد و روابط بینالمللی خود را بازسازی کند. تا زمانی که این نرمالسازی صورت نگیرد، ایران بی کس و تنها باقی خواهد ماند.
