یک مطالعه بین المللی تازه نشان می دهد که کودکان زبان را سریع تر و بهتر از مدل های هوش مصنوعی مانند ChatGPT یاد می گیرند زیرا آن ها زبان را تجربه و زندگی می کنند و فقط آن را پردازش نمی کنند. این تحقیق چارچوب علمی تازه ای ارائه می کند و نشان می دهد که چگونه یادگیری زبان در ذهن کودکان شکل می گیرد و چه تاثیری بر فناوری و آینده آموزش دارد. برخلاف سیستم های هوش مصنوعی که بر اساس داده های متنی عظیم آموزش می بینند کودکان محیط خود را فعالانه کشف می کنند. آن ها می خزند لمس می کنند اشاره می کنند با صداهای نامفهوم حرف می زنند و سوال می پرسند. این تعامل عمیق با محیط به آن ها مزیت یادگیری می دهد که رایانه ها هنوز قادر به تقلید آن نیستند. محققان برآورد کرده اند که اگر یک ماشین بخواهد به همان شیوه کودکان زبان بیاموزد به حدود 92000 سال زمان نیاز دارد. این شکاف نشان می دهد که هوش مصنوعی حتی با پردازشگرهای سریع و داده های عظیم در زمینه هایی مانند خلاقیت درک ظرافت ها و سازگاری با محیط عقب است. تحقیق نشان می دهد که یادگیری زبان از طریق عمل و تعامل رخ می دهد. کودکان سیستم زبانی خود را قدم به قدم می سازند و آن را بر اساس بازخورد محیط اصلاح می کنند. چهار اصل کلیدی این روش عبارت اند از: ۱. کودکان با آمادگی برای یادگیری به دنیا می آیند نه با سیستم زبانی کامل ۲. آن ها دانش خود را از طریق تعامل فعال پرسش و آزمایش می سازند ۳. یادگیری تحت تأثیر فرهنگ و زبان محیط است ۴. رشد زبانی مرحله ای و در طول زمان رخ می دهد این مدل نشان می دهد کودکان چگونه قوانین دستوری پیچیده را بدون آموزش مستقیم فرا می گیرند تنها با تجربه و آزمون و خطا. این یافته ها به محققان در درک رشد زبان کمک می کند و طراحی هوش مصنوعی پیشرفته تر را نیز هدایت می کند. برای اینکه ربات ها بتوانند زبان را مانند انسان بیاموزند لازم است طراحی آن ها تغییر کند تا بتوانند حرکت و کاوش کنند و نشانه های عاطفی مانند حالات چهره و لحن صدا را تشخیص دهند. در نهایت تحقیق نشان می دهد که یادگیری زبان ریشه در تجربه و تعامل واقعی دارد و نه فقط در پردازش داده ها.
