روز ۲۴ اسد ۱۴۰۰، بهعنوان یکی از سرنوشتسازترین روزهای تاریخ معاصر افغانستان ثبت شد. پس از چند هفته پیشروی طالبان در بیشتر ولایات کشور، نیروهای این گروه بدون مواجهشدن با مقاومت جدی وارد کابل، پایتخت افغانستان، شدند و کنترول کامل شهر را به دست گرفتند. از ماهها پیش، در پی آغاز روند خروج نیروهای خارجی، طالبان عملیات گسترده نظامی را در ولایات مختلف آغاز کرده بودند. در کمتر از دو هفته، بسیاری از مراکز ولایات، یکی پس از دیگری به تصرف این گروه درآمد. در نهایت، حلقه محاصره کابل تنگتر شد و صبح ۲۴ اسد، خبر ورود نیروهای طالبان به حومههای پایتخت منتشر گردید. همزمان، فضای کابل آمیختهای از ترس، بیاعتمادی و سردرگمی بود. بسیاری از شهروندان تلاش میکردند پولهای نقد و مدارک خود را برداشته و به مکانهای امن یا میدان هوایی بروند. بازارها به سرعت بسته شدند و جادهها شاهد ازدحام بیسابقه موترها و مردم بودند. پیش از ظهر همان روز، محمد اشرف غنی، رئیسجمهور وقت، همراه با شماری از نزدیکانش از افغانستان خارج شد. این خروج ناگهانی، عملاً فروپاشی نظام جمهوریت را تسریع کرد. با نبود رهبری سیاسی و نظامی در مرکز، باقیمانده نیروهای امنیتی پایتخت بدون درگیری گسترده از مواضع خود عقبنشینی کردند و بیشتر تأسیسات دولتی به دست طالبان افتاد. سقوط کابل، نه تنها برای مردم افغانستان، بلکه برای جامعه جهانی نیز شوکآور بود. صحنههایی از ازدحام هزاران نفر در میدان هوایی کابل و تلاش برای خروج، به سرعت در رسانههای بینالمللی منتشر شد و به نماد فروپاشی حکومت پیشین تبدیل گردید. این رویداد، سرآغاز فصل تازهای در حیات سیاسی، اجتماعی و امنیتی افغانستان شد؛ فصلی که تا امروز پیامدهای آن همچنان بر سرنوشت مردم سایه انداخته است.
