نصیر احمد فایق، سرپرست نمایندگی افغانستان در سازمان ملل، چهارمین سالگرد سقوط کابل به دست طالبان را «روز سیاه و فراموشنشدنی تاریخ افغانستان» خواند و گفت که «بهسبب خودخواهی، رقابت، تعصب، معامله و خیانت رهبران نظام جمهوریت و گروهی از سیاسیون و تکنوکراتهای فاسد، نظام نوپای جمهوریت به طالبان تسلیم شد». او افزود که همهی دستاوردهای دو دهه گذشته فروپاشید و افغانستان در مسیر انزوا قرار گرفت. فایق تأکید کرد که رهبران هر دو طرف، طالبان و نظام جمهوریت، در قبال جنایات چهار سال گذشته و پیش از آن علیه زنان، دختران، جوانان، اقلیتها و نیروهای امنیتی مسئول و پاسخگو هستند و هرکس مانع آموزش و پیشرفت زنان شود، دشمن مردم افغانستان است. همزمان، سایمون هریس، معاون نخستوزیر ایرلند، نقض حقوق بشر و وضعیت بحرانی زنان و دختران و اقلیتها در افغانستان را برجسته کرد. او گفت که زنان و دختران مجبور به زندگی پشت درهای بسته شدهاند و حق تحصیل، کار و آزادی رفتوآمد را از دست دادهاند. هریس افزود که اعدامهای خارج از عدالت، شکنجه و بازداشتهای خودسرانه به تهدیدهای روزمره مردم تبدیل شده و طالبان بدون مشروعیت عمل میکنند. او از جامعه جهانی خواست روابط خود با طالبان را عادی نکرده و حکومت خشونتآمیز آنان را رد کنند. داکتر رنگین دادفر سپنتا، مشاور سابق شورای امنیت ملی، نیز وضعیت چهار سال اخیر را «پر از ظلمات و ویرانی» توصیف کرد و ۲۴ اسد را سیاهترین روز تاریخ کشور دانست. او تاکید کرد که هرچند چهار سال زمان کوتاهی است، اما برای مردم افغانستان برابر با قرون متمادی پر از ظلم و ویرانی بوده است. چهار سال پس از سقوط کابل، طالبان محدودیتهای گستردهای علیه زنان و دختران، سرکوب رسانههای مستقل و اعمال خشونت علیه اقلیتها وضع کردهاند و زندگی روزمره مردم تحت تاثیر قرار گرفته است
