کاهش فعالیت بدنی در میانسالی؛ پژوهش تازه پوهنتون نورت‌ایسترن بوستون

پژوهشگران پوهنتون نورت‌ایسترن در بوستون به نتایج مهمی درباره کاهش فعالیت بدنی در سن میانسالی دست یافته‌اند. آنان می‌گویند که نقطه عطف این کاهش، سن ۴۹ سالگی است؛ زمانی که تغییراتی در مغز رخ می‌دهد و مستقیماً بر رفتارهای حرکتی تأثیر می‌گذارد.
داکتر تیموتی موریس، استاد حرکت انسان و علوم توانبخشی و یکی از نویسندگان این تحقیق، گفته است: «ما فهمیدیم که مغز بهترین پیش‌بینی‌کننده رفتارهای حرکتی است. چیزی که باعث کاهش فعالیت می‌شود، فقط خستگی بدن نیست، بلکه مغزی است که دیگر فرمان فعالیت را مثل قبل نمی‌دهد.»
در این تحقیق، داده‌های بیش از هزار نفر بین ۱۸ تا ۸۱ سال، شامل اطلاعات خوداظهاری درباره میزان ورزش و عکس‌های MRI مغز، بررسی شده است. پژوهشگران دریافتند که کاهش قابل‌ملاحظه فعالیت بدنی معمولاً از ۴۹ سالگی آغاز می‌شود.
تمرکز این مطالعه بر بخشی از مغز به نام «شبکه برجسته‌ساز» (Salience Network) بوده است؛ بخشی که به مغز کمک می‌کند اطلاعات مهم را شناسایی کند و به محرک‌های محیطی پاسخ مناسب بدهد. با بالا رفتن سن، کارکرد این بخش کاهش می‌یابد و ممکن است انگیزه و توانایی افراد برای فعالیت بدنی را کم کند.
به گفته داکتر موریس: «این شبکه نقش واسطه دارد؛ یعنی وقتی رابطه بین سن و فعالیت بدنی تغییر می‌کند، این شبکه در مرکز این تغییر قرار دارد.»
این یافته‌ها می‌تواند به طراحی برنامه‌هایی کمک کند که از کاهش فعالیت بدنی در میانسالی جلوگیری نمایند. تقویت مهارت‌های ذهنی مانند تمرکز، برنامه‌ریزی و خودکنترلی، همراه با انجام منظم تمرین‌های ساده مانند پیاده‌روی یا حرکات نرمشی، می‌تواند نقش مهمی در حفظ سلامت مغز و بدن در این دوره از زندگی داشته باشد.